منوچهر اقبال

در مورد شخص اقبال، بايد گفت او بيش از آن‌كه مهره‌ي منتخب آمريكا يا انگليس باشد، مهره‌ي دربار بود و در اثر بند و بست‌هاي فراوان و به ويژه روابط با اشرف پهلوي به قدرت رسيده بود و اين بر سرويس‌هاي اطلاعاتي غرب پوشيده نبود.
اقبال در محافل سياسي به عنوان غلام خانه‌زاد شناخته شد. اما عوامل علم مستقيم و غيرمستقيم بي‌كفايتي اقبال را به سفارت‌هاي آمريكا و انگليس القا مي‌كردند. دولت منوچهر اقبال، تا شهريور 1339 در قدرت بود. بقا نسبتاً طولاني اين دولت ( 5/3 سال ) به رغم توطئه‌هاي عظيمي كه از سوي دو جناح اصلي علم و اميني با آن درگير بود، ثابت مي‌كند كه اقبال در تلاش مذبوحانه و عاجزانه‌ي خود براي مانور ميان آمريكا و انگلستان بندباز ماهري بوده است.
اما علت اصلي، عدم تمايل جدي غرب در ايجاد دگرگوني‌هاي راديكال در ايران در مقطع سال‌هاي 1337 – 1339 بود.

منبع: كتاب ظهور و سقوط سلطنت پهلوي صفحه‌ي 299